Value 1

Σηκώνομαι απο εκείνο το κρεβάτι των ονείρων

ετσι για να διαπιστώσω πως επικρατεί η ουσία

σε μια αρχαία θεωρία.. ζωή μου

Διατρέχω τον κίνδυνο να πνιγώ

σε τόσα κύματα που προκαλώ

μα η ορμή τους με παρασέρνει

σε έκσταση μαγεμένη.. ζωή μου

Απομακρύνομαι και πλησιάζω

δειλά θα νιώσω και θα φύγω

εσύ να είσαι εκεί θα ξαναγυρίσω

Μη περιμένεις για μένα, δε θέλω!

Αλλά για εμάς.

Πίνακας 1

Καφέ σκούρο και μαύρο

πολλές καμπύλες

πηχτό το υλικό στο πινέλο

έτσι θέλω να είναι

Ο καμβάς ξεκινά να παίρνει χρώμα

αυτό βλέπω να ξεπηδά

απο τους βούρκους της ψυχής

σα σε βαλτώδη νερά

Δε ξέρω, ορμητικό κάνε το να δείχνει

ή σχετικά ήρεμο,

να ξεπηδά,αυτό θέλω

και ο βυθός να ξεδιαλύνει, να αρχίσει να λάμπει

Πάρε το χρόνο σου

Χρόνο θέλει έτσι και αλλιώς

Μυαλό τρελό, μυαλό με πίνακες!

Κοίταξε...

Ένα ένα τα βήματα
πάνω στο χιονισμένο σου πεζοδρόμιο
πόσα είναι?
ποιά η μεταξύ τους απόσταση?

Και εκείνο το ψύχος
που δίνει στις φυλλωσιές τον ήχο
σε τρομάζει?
γιατι εμένα με λιώνει...

Κοίταξε αριστερά
και πήγαινε να ξαποστάσεις
κάθεσαι?
χρειάζεται για λίγο να παγώσεις...

Θάλασσα....

Χρώματα κοραλιών είναι η αγάπη
Καθρέφτης θαλασσινός με χρυσό το φόντο η ψυχή
Ιχθύες κυμάτων το βιός
με κατάληξη την γαλήνη..
και ορίζοντα ενα καθαρό ουρανο...
είναι εκείνα που αντικατοπτρίζουν
τον συνοδοιπόρο μου...
Συνοδοιπόρο ονείρων και ζωής...

Έχε ζωή υπομονή...
και εκείνος θε να εμφανιστεί..
σε ανείπωτη στιγμή
σε καινούρια αυγή..
για ταξίδια κοινά
και ψυχική συντροφια....

Οι εικόνες μου ειναι τα συναισθήματά σου
Ο βυθός σου, οι αισθήσεις μου
Η μουσική μου δημιουργήται απο την σιωπή σου..
Τα ονειρά μου..
Αχ, τα όνειρά μου είναι η ζωή σου.

΄Εχω ερωτευθεί τον ιδανικό σου κόσμο
εκείνον που που μου έκρυψες για να μη φανείς αδύναμος
εκείνον που μου έδωσε την δύναμη να αντιμετωπίζω την ζωή..

Κύκνειο άσμα

Κλείσε τα μάτια σου, μη με κοιτάξεις
βγάζω τη μάσκα μου και θα τρομάξεις
έχω περάσει από χρόνια το τέρμα
κι έκρυψα μία ευχή σ’ ένα κέρμα
που έπεσε μες στα βαθιά τα νερά σου
μήπως και γίνω εγώ στα όνειρά σου
κάτι μικρό μα δικό σου…!

Μέσα στο δάσος σου γίνομαι ήχος
στις μελωδίες σου άψυχος στίχος
είμαι το φως που τρυπά τις περσίδες
ένα αστέρι που πάλι δεν είδες
κι όμως για σένα θα λάμπω τη νύχτα
κι ας μου χρωστάς άλλη μια καληνύχτα
άσε με μόνο να δω πως κοιμάσαι
και θα μαι πλάι σου να μη φοβάσαι… 'Άλκηστις Πρωτοψάλτη"

Φωνές....

Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες
εκείνων που πέθαναν, ή εκείνων που είναι
για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους.

Κάποτε μες στα όνειρα μας ομιλούνε·
κάποτε μες στην σκέψι τες ακούει το μυαλό.

Και με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν
ήχοι από την πρώτη ποίησι της ζωής μας --
σα μουσική, την νύχτα, μακρυνή, που σβύνει.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1904)